Fresh24

The blog of "The West Wing". A boutique company with fully-integrated approach to public relations, public affairs, advertising, research and strategy to build efficient and effective campaigns. http://www.thewestwing.gr
Recent Tweets @_thewestwing

Obama isn’t working.com. Η μάχη συνεχίζεται με τις επιθέσεις να διαδέχονται η μια την άλλη. 

vivian-e:

Is negative political campaigning a new thing? Reason Magazine, on the occasion of the Presidents Day thinks not and it reminds us why. 

We never walk alone!

Παρατηρώντας τις έρευνες των τελευταίων μηνών, η μια έκπληξη διαδέχεται την άλλη. Αρχικά ήταν η αύξηση των ποσοστών όσων δηλώνουν ότι θα απέχουν και η μείωση των ποσοστών του δικομματισμού. Ακολούθησε η πτώση του ΠΑΣΟΚ, έπειτα η κατάρρευσή του, με την ταυτόχρονη άνοδο των αριστερών κομματικών σχηματισμών. Τελευταία, η διαφαινόμενη είσοδος στη Βουλή της Χρυσής Αυγής.

Είναι πραγματικά εκπλήξεις όλα αυτά τα ευρήματα; Η απάντηση είναι πως όχι και εξηγούνται από τις απαντήσεις των πολιτών σε επιμέρους ερωτήσεις. Ας δούμε ορισμένα από τα ευρήματα του χθεσινού βαρόμετρου της Public Issue. 
 Το 79% δηλώνει ότι είναι δυσαρεστημένο από τον τρόπο που λειτουργεί η Δημοκρατία. 
 Σε μια περίοδο που λογικά οι πολίτες θα επιθυμούσαν κυβερνητική σταθερότητα λόγω της οικονομικής κρίσης, το 58% δηλώνει ότι επιθυμεί εκλογές. Προφανώς δεν το εκφράζει η σημερινή αντιπροσώπευση. 
 Το 91% θεωρεί ότι τα πράγματα πηγαίνουν προς τη λάθος κατεύθυνση. 
 Τόσο στην παραπάνω έρευνα, όσο και σε άλλες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο χρονικό διάστημα διαπιστώνεται υποχώρηση της εμπιστοσύνης σε θεσμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 54% εκφράζεται αρνητικά για έναν θεσμό που υπήρξε στυλοβάτης της ανάπτυξης τις προηγούμενες δεκαετίες, ενώ το 1/3 εκφράζεται αρνητικά για το ευρώ.

Στους παραπάνω αλλά και σε άλλους δείκτες, θα πρέπει να προσθέσουμε ορισμένες βασικές παραμέτρους που επιδεινώνουν το πολιτικό κλίμα και για τους οποίους δεν διαφαίνεται βελτίωση στο μέλλον. 
 Η βίαιη υποχώρηση των εισοδημάτων και η απειλή συρρίκνωσης της μεσαίας τάξης. 
 Η μη ύπαρξη ενός πλαισίου ασφαλείας σε βασικούς τομείς, όπως είναι η εκπαίδευση (το μέλλον του παιδιού μου), η υγεία (τι θα μου συμβεί σε ώρα ανάγκης;), το αστικό περιβάλλον (ο φόβος εξαιτίας της εγκληματικότητας). 
 Η αδυναμία των κομματικών σχηματισμών να δώσουν ένα σαφές σχέδιο εξόδου από την κρίση. Οι πολίτες αναγνωρίζουν την κατάσταση στην οποία βρίσκεται η χώρα μας, αλλά αισθάνονται ότι οι θυσίες τους πηγαίνουν χαμένες 
 Τέλος, η ύπαρξη 1.000.000 ανέργων. Συγκλονιστικό νούμερο, πολλοί από τους οποίους είναι μακροχρόνια άνεργοι και άλλοι νέοι σε ηλικία. Αριθμός ικανός να πυροδοτήσει όχι μόνο αλλαγές στον εκλογικό χάρτη αλλά και μεγάλες κοινωνικές εντάσεις.

Γιατί λοιπόν αποτελεί έκπληξη το περιβάλλον που διαμορφώνεται; Οι κοινωνικές διεργασίες και ζυμώσεις είναι έντονες και αυτό που βλέπουμε δεν είναι τίποτα περισσότερο από τα καπάκια που πετάγονται από τις χύτρες. Το δυσάρεστο είναι ότι η νοικοκυρά του σπιτιού φαίνεται να μην έχει αντιληφθεί τίποτα ή τουλάχιστον έτσι θέλει να δείχνει.

Η έννοια του «λαϊκισμού» υπήρξε για πολλές δεκαετίες και παραμένει και σήμερα μια από τις πλέον χρησιμοποιημένες, αλλά και αμφίσημες, αν όχι ολισθηρές κατηγορίες της πολιτικής θεωρίας και ανάλυσης, καθώς και του ευρύτερου δημόσιου λόγου. Στον απόηχο των παραδοσιακών λαϊκιστικών κινητοποιήσεων – αγροτικός λαϊκισμός στις ΗΠΑ, Ναρόντνικοι στη Ρωσία, περονισμός στην Αργεντινή, κλπ. – οι τελεταίες δεκαετίες σημαδεύτηκαν από την εμφάνιση νεο-λαϊκιστικών κινημάτων και κομμάτων, κυρίως δε του λεγόμενου «ακροδεξιού λαϊκισμού» στην Γαλλία, την Αυστρία και αλλού. Σήμερα, εξάλλου, και μάλιστα σε συνθήκες οξείας οικονομικής κρίσης, παρατηρείται η επαναφορά της συζήτησης περί λαϊκισμού στην κεντρική πολιτική σκηνή των δυτικών δημοκρατιών. Ενδεικτικά της τάσης αυτής υπήρξαν και τα διλήμματα τύπου «λαϊκισμός ή υπευθυνότητα;» στις πιο πρόσφατες βουλευτικές και δημοτικές εκλογές στην Ελλάδα, διλήμματα που επανέρχονται με διαφορετικά πρόσημα και αφορμές. 

 Όλα τούτα καθιστούν την προβληματική του λαϊκισμού ιδιαίτερα επίκαιρη για την σύγχρονη πολιτική επιστήμη. Δεδομένης μάλιστα της μακράς και συνεχιζόμενης λαϊκιστικής παράδοσης στην ελληνική πολιτική κουλτούρα – από το λαϊκιστικό ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών 1970 και 1980, στον θρησκευτικό λαϊκισμό στο πλαίσιο της κρίσης των ταυτοτήτων, και μέχρι τον ιδιότυπο νεολαιο-λαϊκισμό της ριζοσπαστικής αριστεράς των τελευταίων ετών –, το ζήτημα αυτό γίνεται ακόμα περισσότερο κομβικό για την εγχώρια επιστημονική συζήτηση. Επιπλέον, στο πλαίσιο των δημόσιων συζητήσεων σχετικά με το μνημόνιο, παρατηρείται μια εδραίωση και αναπαραγωγή μορφών αντι-λαϊκιστικού λόγου, η οποία επίσης οφείλει να χαρτογραφηθεί, να αποτιμηθεί και να ερμηνευθεί συστηματικά.